15 feb 2026
O tempo pasa, e as xentes deste mundo vano deixando
Corría o ano 2010 cando estiven por primeira vez en Visuña,
era primavera e ía un fermoso día de sol.
Aquel lugar pareceume tranquilo e máxico para vivir, tanto que Visuña é unha
das miñas aldeas do Courel favoritas.
Atópase nun val e na ladeira dun souto de castiñeiros rodeado por montañas,
ten ríos, prados, muíños, as casas algunha con unha arquitectura preciosa, (algunhas xa caeron) agrupadas en barrios e varias construidas a partires da rocha.
Ese primeiro día vin a Pepe cando pasei a carón da súa casa
pero soamente nos saudamos.
Na miña primeira viaxe non souben que facía paxes con madeira, pero si
na segunda, e amosoume onde os facía e tiven ocasión de mercar un par de pezas
que conservo con agarimo. Ese día trouxen alguha foto conmigo que hoxe con
todo o meu respeto e agarimo deixo aquí para que non quede no esquecemento.
Grazas pola túa labor, e polas conversas Pepe de Visuña, descansa en paz.
Corría el año 2010 cuando estuve por primera vez en Visuña,
era primavera y hacía un hermoso día de sol.
Aquel lugar me pareció tranquilo y mágico para vivir, tanto que Visuña es una
de mis aldeas favoritas del Courel.
Se encuentra en un valle y en la ladera de un bosque de castaños rodeado por montañas,
tiene ríos, prados, molinos, las casas alguna con una arquitectura preciosa, (alguna ya se ha caído)
agrupadas en barrios y varias construidas a partir de la roca.
Ese primer día vi a Pepe cuando pasé al lado de su casa
pero solamente nos saludamos.
En mi primer viaje no supe que hacía cestos con madera, pero si en la segunda,
y me mostró donde los hacía y tuve la ocasión de comprar un par de piezas
que conservo con cariño. Ese día traje alguna foto conmigo que hoy con todo mi
respeto y cariño dejo aquí par que no quede en el olvido.
Gracias por tu labor, y por las charlas Pepe de Visuña, descansa en paz.
12 feb 2026
Ferramulín - 4
Unha fría mañá amenceu en Ferramulín, o termómetro marcaba - 4 grados.
As cores case non existían, case todo era branco.
As follas dos castiñeiros no chan do souto partían en mil cachos
cando se pisaban, o frío era de verdade...máis a beleza do inverno
está na súa calma.
Una fría mañana amaneció en Ferramulín, el termómetro marcaba-4 grados.
Los colores casi no existían, casi todo era blanco.
Las hojas de los castaños en el suelo de bosque se partían en mil pedazos
cuando se pisaban, el frío era de verdad.....más la belleza del invierno
está en su calma.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)








