Mostrando entradas con la etiqueta Vilar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Vilar. Mostrar todas las entradas

19 jul 2022

Arde o Courel e ardo con il


Courel do meu corazón, ardo por dentro de rabia, tristura e impotenza polo que che acontece a tí e ás xentes que en ti habitan.
Courel que tantas alegrías me levas dado, tantos bos momentos coas xentes que alí viven en armonía coa natureza e tan ben nos teñen acollido sempre a min e aos meus amig@s, inesquecibles as vivenzas.
A Xan de Vilar o teño moi presente.....a miña tristura é infinita, pois din que é o máis perxudicado.......a casa na que amablemente nos acolleu parece que xa non está, o museo que con tanto agarimo fixo tampouco, a ferrería do seu pai que con tanto empeño organizou..... somentes quedan intres que permanecerán na miña memoria.
Ao seu veciño tampouco o esquezo, tantas veces que falamos e tan ben nos sentimos coas súas conversas.
Vilar, aquel Vilar das miñas primeiras viaxes ao Courel, xa nada será o mesmo nin en Vilar nin nos arredores, que tristura máis grande, fáltanme as palabras para expresar os meus sentimentos nestes intres....
Estimadas xentes do Courel recibide unha aperta grande tod@s co meu máis sinceiro agarimo.

 

29 dic 2021

Retorno ao Castro de Vilar

 


Vilar é unha das aldeas do Courel que máis visito, teño un vínculo
moi especial con ela e as súas xentes, sempre
tiven boa acolliga e nela pasei momentos especiais.
E como non, unha vez de estar alí sempre me achego ata a zona do castro,
 é un paseo curto e fermoso. Subo ata o cumio
e diviso todo meu arredor, dende o Alto do Boi baixando ata o souto de Vilar,
 á igrexa de Vilamor, sen esquecer o meandro
que forma o río Lor arredor do castro e o carreiro da ruta que leva ata Froxán.


Vilar es una de las aldeas del Courel que más visito, tengo un vínculo
 muy especial con ella y sus gentes, siempre he tenido buena acogida y en ella 
he pasado momentos especiales.
Y como no, una vez de estar allí siempre me acerco hasta la zona del castro,
es un paseo corto y hermoso. Subo hasta la cima y diviso todo a mi alrededor,
desde el Alto do Boi bajando hasta el bosque de Vilar, a la iglesia de Vilamor, sin 
olvidar el meandro que forma el río Lor alrededor del castro y el sendero de la ruta
que lleva hasta Froxán.




31 oct 2020

Mirando ao través dun castiñeiro


Ás veces atópaste con árbores que teñen extranas formas ou oquedades, 
esta era unha desas árbores no souto de Vilar.

A veces te encuentras con árboles que tienen extrañas formas u oquedades,
este era uno de esos árboles en el bosque de Vilar

 

23 nov 2018

Liberdade

 
































8 mar 2018

Forno de pan


A este forno en Vilar reparáronlle recentemente o tellado como pode verse e 
atópase en bastante bo estado de conservación. Case todas as casas tiñan 
un propio aínda que en ocasións nalgunhas aldeas os veciños poñíanse de acordo 
para enfornar xuntos o pan de toda a semana.

 A este horno en Vilar le han reparado recientemente el tejado como puede verse y
 se encuentra en bastante buen estado de conservación. Casi todas las casas tenían
 uno propio aunque en ocasiones en algunas aldeas los vecinos se ponían de acuerdo
 para hornear juntos el pan de toda la semana.


Para o seu funcionamento débese queimar leña no seu interior ata que as 
paredes alcanzan unha temperatura moi elevada, cando estas están esbrancuxadas 
está óptimo para introducir as masas para enfornar.

Para su funcionamiento se debe quemar leña en su interior hasta que las
 paredes alcanzan una temperatura muy elevada, cuando estas están blanquecinas
 está óptimo para introducir las masas a hornear.


Pero antes débese extraer a cinza e posibles brasas, 
coa axuda dunha escoba feita de xesta.

Pero antes se debe extraer la ceniza y posibles brasas,
 con la ayuda de una escoba hecha de retama.


Limpo o forno procedíase a meter os bolos de pan cunhas pas 
feitas de madeira, estas usábanse tamén para extraelos.

Limpio el horno se procedía a meter los bollos de pan con unas palas
 hechas de madera, estas se usaban también para extraerlos.


O forno péchase durante a cocción para que conserve a calor. 
Algúns tiñan porta, outros un anaco de lousa.

El horno se cierra durante la cocción para que se conserve el calor.
Algunos tenían puerta, otros un trozo de losa de pizarra.




Pasadas unhas dúas horas sácase o pan.

 Transcurridas unas dos horas se saca el pan.


1 dic 2017

Retrocedendo no tempo con Xan de Vilar


Chegar a Vilar é ser sempre ben recibido, Xan sempre ten tempo para charlar e amosar os encantos do pasado que son o presente. Esta é a súa " Lareira", como él a chama, un lugar que outrora era o lugar onde se reunía toda a familia. Alí comíase, xuntábanse os veciños e charlábase, facíase vida ao retornar dos traballos. 
Xan segue acendendo a súa lareira no inverno aínda que xa case non queden veciños en Vilar. Móstrame o utensilio co que se asan as castañas chamado " Cachela", un tambor metálico furado, que se pon sobre o lume e cunha varilla que o atravesa dáselle voltas para remover as castañas mentres se van asando.

 Llegar a Vilar es ser siempre bien recibido, Juan siempre tiene tiempo para charlar y mostrar los encantos del pasado que son el presente. Esta es su cocina como él la llama, un lugar que antaño era el lugar donde se reunía toda la familia.
 Allí se comía, se juntaban los vecinos y se charlaba, se hacía vida al retornar de los trabajos.
Juan sigue encendiendo su lareira en invierno aunque ya casi no queden vecinos en Vilar. Me muestra el utensilio con el que se asan las castañas llamado "Cachela", un tambor metálico agujereado, que se pone sobre el fuego y con una varilla que lo atraviesa se le da vueltas para remover las castañas mientras se van asando.


O chan da cociña ten piso de madeira e a lareira está no centro da habitación. A lareira está construída sobre unha capa de barro que aisla termicamente e sobre estes colocados pedazos de lousa en vertical, sobre ela acéndese o lume. As paredes son de pedra e o teito de madeira en forma de cuña usado seguramente como sequeiro para secar as castañas. Juan aproveita tamén para secar os produtos derivados da matanza e as uvas ata que quedan como as pasas..... dou fe que están moi boas.

El suelo de la estancia tiene piso de madera y la cocina está en el centro de la habitación. La cocina está construida sobre una capa de barro que aisla termicamente y sobre este colocados pedazos de pizarra en vertical, sobre ella se enciende la lumbre. Las paredes son de piedra y el techo de madera en forma de cuña usado seguramente como sequeiro para secar las castañas. Juan aprovecha también para secar los productos derivados de la matanza y las uvas hasta que se quedan como las pasas.....
 doy fe que están muy buenas.


Nas lareiras había un utensilio chamado "Trasfogueiro", é unha peza de ferro cunha barra horizontal e dúas verticais onde se apoiaban os troncos para arder. Outro utensilio indispensable é o "Burro", unha viga de madeira que vira sobre si mesma apoiada sobre outra viga vertical, este dispositivo vira sobre a lareira, ten unha cadea e un gancho de ferro colgados e servían para suxeitar o " Pote" sobre o lume ou tamén o tambor de asar as castañas.

En las cocinas  había un utensilio llamado "Morillo", es una pieza de hierro con una barra horizontal y dos verticales donde se apoyaban los troncos para arder. Otro utensilio indispensable es el "Burro",  una viga de madera que gira sobre si misma apoyada sobre otra viga vertical, este artilugio gira sobre la cocina, tiene una cadena y un gancho de hierro colgados y servían para sujetar el "Pote" sobre el fuego o también el tambor de asar las castañas.


Do alzadeiro aínda colgan tixolas totalmente artesanais feitas polo pai 
de Xan fai moitos moitos anos, a calidade é tan boa que aínda están en uso.

Del alzadero todavía cuelgan sartenes totalmente artesanales hechas por el padre
 de Juan hace muchos muchos años, la calidad es tan buena que todavía están en uso.


En todas as casas había arcas, chamadas " Artesas" en Galicia, nelas gardábanse 
os alimentos para preservalos, tamén se usaban para amasar o pan ou gardalo.

 En todas las casas había arcas, llamadas "Artesas" en Galicia, en ellas se guardaban
 los alimentos para preservarlos, también se usaban para amasar el pan o guardarlo.


Xan aínda segue utilizando estas antigas pezas de museo coma se o tempo non pasase. 
É unha autentica xoia que aínda se preserven espazos con tanto encanto como este lugar, un lugar no que tiven ocasión de revivir o pasado, estar preto do lume charlando e comendo como outrora. 
Xan moitas grazas como sempre pola túa hospitalidade. Apertas

 Juan todavía sigue utilizando estas antiguas piezas de museo como si el tiempo no hubiese pasado. Es una autentica joya que todavía se preserven espacios contanto encanto como este lugar, un lugar en el que tuve ocasión de revivir el pasado, estar cerca del fuego charlando y comiendo como antaño.
Juan muchas gracias como siempre por tu hospitalidad.
Un fuerte abrazo.


Ceabamos na cociña. Faguiamos unha gran fogueirada con gavelas de toxos,
rachós de carballo e cozas. No cano da cheminea, aulaba o vento coma un lobo. 
Coas ventaladas viñan grandes folepas. ¡Probe de quen andivese pola serra!
Anxel Fole "A lus do candil"

31 oct 2017

Atardece no castro de Vilar


Hoxe a visita foi ao atardecer e na compaña de Xan de Vilar quen fixo de guía.
Desbrozados os arredores podense ver mellor os restos das murallas, vivendas e fosos.




Restos de vivendas


Murallas defensivas


Restos do foso


Tramo de muralla defensiva




Restos de vivendas



Vistas dende o alto do castro hacia a aldea de Vilar.
Na marxe dereita tramo de muralla defensiva.


Restos de vivendas



 

19 sept 2017

A forxa de Xan do Ferreiro


Estiven a primeira vez neste lugar fai xa uns cuantos anos, hai pouco que Xan de Vilar decidiu comenzar a poñer en orde todos os útiles e ferramentas que fixeron él e o seu pai no lugar destinado como "A forxa". A estancia vai tomando forma, a ver se pronto podemos ver o fol colocado e todo disposto para ver unha demostración de como se traballaba o ferro no Courel. 
Grazas Xan polo túa valiosa labor a cal serviu para conservar todo este patrimonio e grazas tamén pola hospitalidade que brindas sempre. Apertas!!

Estuve la primera vez en este lugar hace ya unos cuantos años, hace poco que Juan de Vilar ha decidido empezar a poner en orden todos los útiles y herramientas que hicieron él y su padre en el lugar destinado como "La fragua". La estancia va tomando forma, a ver si pronto podemos ver el fuelle colocado y todo dispuesto para ver una demostración de como se trabajaba el hierro en el Courel. Gracias Juan por tu valiosa labor la cual ha servido para conservar todo este patrimonio
y gracias también por la hospitalidad que brindas siempre.
Un abrazo!!